در حال رشدادموند هیلاری اولین انسانی بود که به قله ی اورست ، بلندترین قله ی دنیا صعود کرد . این عمل او ، هم زمان شد با تاج گذاری ملکه ی الیزابت که به خاطر این پیروزی به او لقب سِر (Sir) اعطا شد .یک سال قبل تر ، هیلاری ، اقدام به کوهنوردی در اورست کرده و کاملاً شکست خورده بود . اما انگلیسی ها این تلاش او را بازشناختند و به همین خاطر از او دعوت به عمل آمد تا در مقابل جمعیت بسیار زیادی به سخنرانی بپردازد .هیلاری در اینجا بود که به توصیف مشکلاتش پرداخت و علی رغم تشویق های ممتد مردم ، گفت که احساس یأس و ناتوانی می کند . سپس در یک لحظه ناگهان میکروفون را رها کرد و به ماکت بزرگی که از مسیر صعودش ساخته شده بود ، نزدیک شد و فریاد زد :-ای کوه اورست ! تو این بار بر من پیروز شدی ، اما ، در سال دیگر ، من بر تو غلبه خواهم کرد ، و دلیل آن نیز بسیار ساده است :تو به حاکثر رشد و ارتفاع خود رسیده ای ، اما من هنوز در حال رشد هستم . «برشی از داستان هایی برای پدران ، فرزندان و نوه ها از پائولو کوئلیو»

من این صبرو مدیون لبخندتم ؛ چی می خوام تا رؤیای تو با منهچشاتو تو دنیای سردم نبند ؛ که آینده تو چشم تو روشنهنشونم بده می شه وقتی بخوای ، تو برف زمستونی ام گل کنمتو این روزها زندگی ساده نیست ؛ تو باعث شدی من تحمل کنمتو هستی نمی ترسم از بی کسی ؛ نمی ترسم از بازی سرنوشتنمی بینمت اما حس می کنم ؛ کنارم قدم می زنی تا بهشتبه من یاد می دی صبوری کنم ؛ نمی ذاری از زندگی خسته شمبا این که هوای جهان خوب نیست ؛ به عشق تو دارم نفس می کشمآی خدایا ای خدایا ای خدایا خدایا ؛ آی خدایا آی خدایا آی خدایا خدایا «صبوری از روزبه نعمت الهی» (دانلود)

شک و ظنی که انسان را تغییر می دهددر فرهنگ فولکلوریک آلمان ، داستان مردی آمده است که یک روز صبح متوجه می شود تبرش ناپدید شده است . خشمگین و ناراحت ، احساس می کند همسایه اش بایستی تبر را دزدیده باشد ؛ لذا تصمیم می گیرد بقیه روز را به مراقبت از وی بپردازد .بر اثر این مراقبت ، متوجه گردید که وی زرنگی و چالاکی یک دزد را دارد ، با موذی گری یک دزد راه می رود و زمزمه و پچ پچ کردن دزدی را دارد که قصد پنهان کردن جنس دزدیده شده اش را دارد . شک و ظنش آن چنان قوی بود که تصمیم گرفت به خانه ی خود رفته ، لباس هایش را بپوشد و به کلانتری برود .اما وقتی که وارد خانه اش گردید ، تبرش را در جایی از خانه اش دید . همسرش آن را در جای دیگری گذاشته بود . لذا آن مرد مجدداً از خانه خارج و مشغول تماشای همسایه اش گردید : متوجه شد که او همانند هر انسان دیگری قدم می زند ، سخن می گوید و رفتارش کاملاً طبیعی است ! «برشی از داستان هایی برای پدران ، فرزندان و نوه ها از پائولو کوئلیو»

در فکر نسل های آیندهابن السَر در هنگام جوانی به گفتگویی میان پدرش و یک درویش گوش می داد .درویش گفت :-مراقب آثارتان باشید . به گونه ای فکر کنید که گویی آنها بر نسل های آینده تأثیر می گذارند .پدرش گفت :-من چه کاری به نسل های آینده دارم ؟ من هرگز ایشان را نخواهم شناخت . وقتی که من از این دنیا بروم ، همه چیز برای من به پایان خواهد رسید ، و برایم مهم نیست که بازماندگانم چه خواهند گفت .ابن السر هرگز آن گفتگو را فراموش نکرد . در تمام زندگی اش ، تلاش در انجام کارهای خوب و پسندیده نمود ، به مردم کمک کرد و کارش را با شور و اشتیاق به انجام رسانید .به این ترتیب وی به عنوان فردی شناخته شد که همواره نگران مشکلات مردم است . به هنگام مرگ نیز آثار بی شماری از خود به جای گذاشت که سطح زندگی شهرش را به شکل قابل توجهی ارتقا بخشیدند .او وصیت کرده بود تا بر روی سنگ قبرش ، جمله ی زیر را حک کنند :«زندگی ای که با مرگ به پایان می رسد ، زندگی بی ارزشی است .» «برشی از داستان هایی برای پدران ، فرزندان و نوه ها از پائولو کوئلیو»

«رحلت رسول اکرم (ص) ، شهادت امام حسن مجتبی (ع) و شهادت امام رضا (ع) تسلیت باد» +چقد غریبه امام حسن (ع). . .

فکرش را بکن ؛
پنج شنبه باشد ؛
من باشم ؛
تو باشی ؛
و دخترمان که اصرار دارد امشب را بینِ ما دو نفر بخوابد !
این شیرین ترینِ حرصِ دنیاست. . .

«علی قاضی نظام»

اشارت هشتاد و نه
چقدر ندانستن ها و نفهمیدن ها است که از دانستن ها و فهمیدن ها بهتر است !
و چقدر دعا می کنم که بعضی اصوات را نشنوی و بعضی رنگ ها را نبینی و بعضی افکار را نفهمی. . .

«برشی از حرف هایی برای نگفتن از دکتر علی شریعتی»